Λένε ότι ένας σοβαρά άρρωστος, ακόμα κι αν πονάει και παρακαλάει να πεθάνει για να λυτρωθεί από τον βασανισμό της σάρκας του και της ψυχής τ...
Λένε ότι ένας σοβαρά άρρωστος, ακόμα κι αν πονάει και παρακαλάει να πεθάνει για να λυτρωθεί από τον βασανισμό της σάρκας του και της ψυχής του, όταν πλησιάσει τον θάνατο σε απόσταση αναπνοής, προσπαθεί να γευτεί λίγη ζωή ακόμα.
Περίπου αυτό συμβαίνει και στη χώρα μας. Σε μια χώρα που πεθαίνει αργά και βασανιστικά, προσπαθούμε να κρατηθούμε από γεγονότα που δίνουν μια ψευδής αίσθηση ανάτασης. Τρανό παράδειγμα η αντιμετώπιση μας στην συμμετοχή των ελλήνων παιχτών στο μουντιάλ και στην πορεία τους σε αυτό, αλλά και κάθε συμμετοχή ελληνικού στοιχείου σε όποιο άθλημα ή διαγωνισμό κάθε είδους, αρκεί αυτός να είναι αρκετά διαφημιζόμενος και ευρείας αποδοχής. Μέσα από την εκάστοτε νίκη δε, προσπαθούμε να αποκτήσουμε κύρος εμείς. Υποθετικά, μια νίκη ενός έλληνα θα μας χαρίσει ψυχική ανάταση, δύναμη και κουράγιο.
Και εδώ είναι το κυρίως πρόβλημα. Γιατί τελικά, αντί για τα παραπάνω αναμενόμενα συναισθήματα, μένουμε με μια ανούσια, προσωρινή χαρά. Την κοιτάμε, μας κοιτάει και την αποχαιρετούμε με πόνο πολύ σύντομα. Γιατί η ψυχική ανάταση, η δύναμη, το κουράγιο, χαρίζονται μόνο σε αυτούς που έχουν παλέψει και έχουν κουραστεί για να πετύχουν τον στόχο τους και η νίκη τους ανήκει. Ότι δανεικό, επιστρέφεται. Ακόμα και αν δεν θέλουμε, θα φύγει μόνο του.
Ίσως θα μπορούσε η νίκη των άλλων ελλήνων, να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, να μας ωθήσει να αγωνιστούμε. Αλλά πως μπορεί να το κάνει αυτό, όταν έχουμε μάθει να κάνουν άλλοι αυτή την κοπιαστική δουλειά, αντί για εμάς; Εμείς έχουμε μάθει να απολαμβάνουμε τις νίκες. Των άλλων.
Η χαρά της νίκης των άλλων, θα κρατούσε λίγο παραπάνω και θα ήταν χρήσιμη, μόνο αν χαιρόμασταν ΓΙΑ τον άλλον και δεν την εκμεταλλευόμασταν για δική μας επιβεβαίωση, προβολή, ένδειξη υπεροχής και κατάκτησης.
- Χαίρομαι για σένα, επειδή εσύ προσπάθησες και κουράστηκες και η δική σου νίκη κάνει και εμένα χαρούμενο, αλλά δεν με κάνει νικητή, ούτε ισοδύναμο. Εσύ πάλεψες, εγώ ήμουν θεατής. Νικητής χωρίς να αγώνα, δεν γίνεται, ιδίως όταν υπάρχει αντίπαλος...
Τελικά, χρειαζόμαστε τις νίκες των άλλων, όχι για να διδαχτούμε από την προσπάθεια, αλλά για να δανειστούμε τη χαρά και τα εύσημα. Ανέλπιδη προσπάθεια για ζωή, παραιτημένων αρρώστων.
Και καλές επιστροφές.
Angie Insomniac - Ramnousia
