Σε συνέχεια του κειμένου με τίτλο « Το τίμημα της απληστίας και η ευκαιρία μας » είναι ιδιαίτερης σημασίας η προσπάθεια ορισμού και κατανόησ...
Σε συνέχεια του κειμένου με τίτλο «Το τίμημα της απληστίας και η ευκαιρία μας» είναι ιδιαίτερης σημασίας η προσπάθεια ορισμού και κατανόησης της κοινωνικής απάθειας και του φόβου στις δυτικές κοινωνίες. Αρχικά για να κατανοήσουμε εάν υπάρχει η επιθυμία και η δυνατότητα των λαών να βγουν από το υπάρχον πολτοποιητικό σύστημα της ανισότητας και στη συνέχεια για να εξετάσουμε πώς θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αυτή η έξοδος.
Θα πρέπει αρχικά να ορίσουμε την απάθεια και τον φόβο ως βασικούς ανασταλτικούς παράγοντες στην εκκίνηση του απαραίτητου και συνολικού μετασχηματισμού. Από την μια γιατί παραμένει η πεποίθηση ότι σοφός είναι αυτός που βρίσκεται σε κατάσταση τέλειας αταραξίας και συντήρησης η οποία δεν ενέχει τον κίνδυνο να επιφέρει οποιαδήποτε μορφή πόνου και κατά συνέπεια οδηγεί στην ατομική και οικογενειακή ευτυχία και από την άλλη ο φόβος ο οποίος δρα ως μηχανισμός προστατευτικού χαρακτήρα, ως φυσιολογική αμυντική αντίδραση του οργανισμού που δεν απαιτεί συνειδητή σκέψη.
Το σκηνικό της σύγχρονης ολιγαρχίας που προάγει την συνεχώς αυξανόμενη ανισότητα συντηρείται και αυξάνεται από τους δύο παραπάνω παράγοντες οδηγώντας σε μια εύθραυστη ισορροπία. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι περιοδικά αυτή η υποτιθέμενη ισορροπία κλονίζεται και διαρρηγνύεται οδηγώντας την ανθρωπότητα σε αιματοχυσίες και καταστροφή, έτσι ώστε να εναποθέσει για μια ακόμη φορά όλες τις δυνάμεις της στην «αναδόμηση» και μέσα από αυτή την «αναδόμηση» να εδραιώσει ένα νέο ολιγαρχικό καθεστώς που κάθε φορά δίνει την υπόσχεση περισσότερης δημοκρατίας και λιγότερης ανισότητας. Αυτό το τραγικό και ειρωνικό παράλογο μοιάζει να μην έχει τέλος, σαν να έχει παγιωθεί αυθαίρετα ως παγκόσμιο αξίωμα.
Με ευκαιρία την παγκόσμια κρίση που κάποιοι συχνά με δόλο θέλουν να ονομάζουν μόνο οικονομική, ενώ είναι κυρίως αξιακή, σήμερα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που οι λαοί καλούμαστε να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Είναι η πρώτη φορά που δεν έχουμε καμία δικαιολογία. Η πρόσφατη ιστορία μας έχει διδάξει ότι τα δύο κυρίαρχα πολιτικά μοντέλα της πρόσφατης ιστορίας έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει. Αυτή η αποτυχία αφορά ασφαλώς τόσο στον καπιταλισμό όσο και στον κομμουνισμό σε όλες τις εκφάνσεις τους. Τα δύο αυτά μοντέλα αν και με διαφορετικούς θεσμούς, απαρχές και καταβολές κατέληξαν με τον πλέον τραγικό και ειρωνικό τρόπο να έχουν τον ίδιο απώτερο στόχο...Την ολιγαρχία και τον ολοκληρωτισμό.
Σήμερα σε αντίθεση με τις άλλες ιστορικές περιόδους έχουμε στη διάθεσή μας ποικίλα μέσα, τεχνολογικά και μη, ώστε να επικοινωνήσουμε συλλογικά και να συσσωματωθούμε εκτοπίζοντας την απάθειά μας και τους φόβους μας με κύριο όπλο το μεγάλο μας αριθμό. Είναι η πρώτη φορά που μπορούμε να απαιτήσουμε Άμεση δημοκρατία εξετάζοντας εναλλακτικές προτάσεις όπως αυτές που εκφράζονται μέσα από τις ιδέες περί Αυτονομίας πλάι στις ιδέες περί Περιεκτικής Δημοκρατίας και Οικολογίας, να τις μελετήσουμε, να τις αμφισβητήσουμε, να τις προσαρμόσουμε στο σήμερα, αλλά πάνω απ’ όλα με ανοιχτό μυαλό, ορθολογισμό και δίχως δογματισμούς και μικρότητες να εξετάσουμε την εφαρμογή τους για τη δημιουργία ενός νέου οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού μοντέλου. Αν εξεταστούν χωρίς δογματισμό αυτές οι ιδέες έχουν περισσότερα κοινά στοιχεία από ότι αντικρουόμενα και συνθέτουν ένα σύνολο πολύτιμων και δυστυχώς αναξιοποίητων εργαλείων. Όσο κι αν αυτή η προσέγγιση ακούγεται γενικόλογη, θεωρητική και ουτοπική, δεν είναι μια φαντασιακή επιθυμία, μπορεί τώρα για πρώτη φορά να βρει πρακτική εφαρμογή.
Ασφαλώς αυτός ο μετασχηματισμός θα πρέπει να έχει διττό χαρακτήρα. Από τη μια τη δημιουργία ενός μαζικού κινήματος σε τοπικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο με στόχους την αντικατάσταση του παρόντος οικονομικού συστήματος των αγορών καθώς και τη μετατροπή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας σε άμεση και από την άλλη την επένδυση στο αξιακό επίπεδο του ανθρώπου, ώστε ο συνολικός αυτός μετασχηματισμός να θεσμιστεί, να γίνει πανανθρώπινη αξία και να εδραιωθεί ως συνειδητή επιλογή όλων των πολιτών.
Οφείλουμε να ενημερωθούμε, να μελετήσουμε, να πιστέψουμε, να συμβάλλουμε ενεργά στη διάχυση και επεξεργασία αυτών των ιδεών και να συμμετέχουμε ενεργά στην εφαρμογή τους. Για να γίνει αυτό θα χρειαστεί μια συναινετική διαδικασία κατά την οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν και τα υπάρχοντα οργανωτικά και επικοινωνιακά μέσα αρκεί να ξεφύγουν από τις κομματικές παρωπίδες, τις προσωπικές σκοπιμότητες και τα μικροπολιτικά συμφέροντα. Το ζητούμενο δεν είναι να μεταφερθεί η εξουσία σε άλλα χέρια, αλλά να περάσει στα χέρια των πολιτών και αυτό μπορούν να το επιβάλλουν μόνο οι ίδιοι οι πολίτες.
“Θα χρειαστεί άλμα μεγαλόψυχης ευφυΐας πάνω από τη φωτιά της μνήμης για να απομακρυνθούμε από τη φαυλότητα στη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στις ιδεολογίες και τα κόμματα”.
Οφείλουμε να βγούμε από την απάθεια και να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, διαφορετικά δεν έχουμε καμία ελπίδα παρά να περιμένουμε την επόμενη τραγική αναδόμηση των κοινωνιών μας με τους γηραιότερους εξαθλιωμένους και τα παιδιά μας μελλοντικούς εργάτες στα εργοτάξια της νέας ανισότητας!
Γιώργος Κουτσαντώνης - artversion.eu
